
Kanımın donduğunu hissettiğim bir anı hiç hatırlayamıyorum ben.
ya da neşeleri, gülüşleri, öpüşleri ve hatta vesaireyi.
burada çok yalnızım.
bir eve, odaya hapsolmak nasıl bilir misin? durmak mal gibi.
kimsenin olmaması yanında ve hatta aynada*
umursamaz durmak ama yerinde duramamak; devinimsizlikten rahatsızlığın oluşması.
burada gerçekten bir ben varım.
hal perişan, üst-baş tarumar, saç-yaş kendini şaşırmış gibi zırlar,
burada bir tek ben varım:
adımlarım, kaldırımlarım.
25 Ekim 2009 Pazar
yal-
Gönderen ulaşbey zaman: 00:27:00
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)

0 yorum:
Yorum Gönder